Ooit begon Ann van den Borne haar werkende leven gewoon op een middelbare school in Eindhoven, waar ze de kinderen liet rennen, hink-stap-springen, klimmen en klauteren. Inmiddels heeft de Reuselse gymlerares meer klaslokalen van binnen gezien dan welke collega ook. China, India, Monaco, Japan, New York, Wales, Duitsland en nu Vietnam: haar carrière leest als een reis om de wereld.

Het begon allemaal met de liefde. Toen Ann twaalf jaar geleden de Indiase Jaya ontmoette en verliefd werd, besloot ze Brabant achter zich te laten. Ze zegde haar baan op, zette een te koop-bord in de voortuin, pakte haar koffer en reisde haar vriendin achterna. Sindsdien trekken de twee samen de wereld over, van internationale school naar internationale school.  Ann leert kinderen bewegen, Jaya brengt hen de wetten van de natuurkunde bij.

Enkele weken geleden streken ze neer Vietnam. Ruim negenduizend kilometer verderop en met vijf uur tijdsverschil, maar als we bellen, klinkt het onvervalst Brabants aan de telefoon. "Hier nemen ze bewegen heel serieus", vertelt Ann. "Actief bezig zijn, zorgt ervoor dat de kinderen ontspannen, zodat ze daarna weer hard kunnen studeren."

Ann brengt ze de fijne kneepjes bij van volleybal en bodyweightfitness. En dan gaat het niet alleen om het sporten. "De leerlingen moeten assessments volgen, waarbij ze leren hoe je beter kunt worden in jouw sport. Ze leren begrijpen dat het leven veel beter is als je fit bent."

Haar collega's zijn voornamelijk Britten, Amerikanen, Zuid-Afrikanen, Australiërs en Canadezen. "Zij hebben Engels als hun moedertaal en dat is wel een pre. Maar er is altijd wel een Nederlander die net als ik verdwaald is in deze fascinerende wereld en da's natuurlijk heel gezellig", vertelt ze lachend.

De kinderen op deze internationale scholen komen uit de hele wereld. "Ze slapen met z’n vieren op een kamer. De één komt uit Bahrein, de tweede uit Mexico, de derde uit Noorwegen en de vierde uit Japan. Door ze zo dicht bij elkaar te laten leven, krijgt het onbekende een gezicht. Zo ontdekken ze wat ze allemaal gemeen hebben.”

Onzekerheid of ze haar brood op deze manier kan blijven verdienen, is er niet. "Het is een game of numbers", zegt ze. "Je stuurt gewoon honderd sollicitaties de wereld over. En dan moet je pakken wat je pakken kunt."

"Al die mensen die in het internationale onderwijs zitten, verhuizen continu", vervolgt ze. "Zo zijn er collega's waar je in China mee hebt gewerkt, die daarna in Italië terechtkomen en die me dan bellen van 'Hee, hier is een gymbaan, wil je niet hier naartoe komen?' Zo spelen we elkaar tips toe vanuit elke plek van de wereld."

Eén keer lukte het de vrouwen niet om samen een baan te vinden op dezelfde school. "Dat was in Wales. Jaya kon wel aan de slag, maar voor mij was er geen plek, simpelweg omdat er geen gymlessen werden gegeven." Ann besloot geen duimen te gaan draaien, en zocht naar een andere job als gymlerares, die ze vond in het Duitse plaatsje Ulm, ruim 1300 kilometer verderop. Onhandig, zou je zeggen, maar de Reuselse zag er ook de voordelen van in. "Zo kon ik tenminste ons pap en mam regelmatig zien. Zes uur met de auto en ik was thuis."  

Heimwee heeft Ann niet. Wel willen ze in de toekomst ergens wat langer blijven. "Elke twee jaar afscheid nemen van je vrienden en weer opnieuw beginnen, het is niet niks. En de eerste maand is het dan de tanden op elkaar, want je kent niemand en je zit in een leeg appartement. Dan denken we, wat hebben we toch gedaan?"