Er zijn meer dan duizend bezwaren tegen ingediend, er zijn rechtszaken over gevoerd en er werd zelfs een explosief gevonden. Een paar weken geleden kwamen de eerste inwoners aan op het nieuwe asielzoekerscentrum in Nuenen. Zaterdag ging het asielzoekerscentrum een middagje open voor publiek. “We zoeken verbinding en dat mensen over de drempel kunnen komen”, zegt locatiemanager Roger Vranken.

Het was even druk voor het Centraal Orgaan opvang asielzoekers, het COA, om al kort na de komst van de eerste bewoners ook een open dag te organiseren. “We moesten ook school regelen voor de kinderen”, zegt Vranken. “Er waren mensen die zorg nodig hebben. En we hebben graag snel een beeld van mensen die voor werk in aanmerking komen.”

Het nieuwe asielzoekerscentrum biedt plaats aan 159 bewoners. Nu zijn er volgens Vranken 150 bewoners. “We hebben 21 nationaliteiten. Veel gezinnen. Er wonen veertig kinderen op het azc.”

Inmiddels hebben zich 85 mensen gemeld die graag vrijwilliger willen zijn. “Het zijn er zoveel dat we moeten kijken welke activiteiten we het eerst gaan doen”, zegt Vranken. Kennismaken met het dorp, een beetje Nederlands leren of fietslessen, staan op het programma.

Vranken heeft begrip voor de weerstand die het azc opriep bij mensen. “Het explosief was natuurlijk onacceptabel. Maar ik zie in de weerstand vooral zorg. Nuenen is een hechte en betrokken gemeenschap. De kritiek heeft ons ook scherp gemaakt."

Het is druk op de open dag, tot grote vreugde van Vranken. "Dit is fijn om te zien." Medewerkers van het COA hebben 930 bezoekers geteld. Volgens het COA is de locatie in Nuenen daarmee de best bezochte locatie in Nederland. Meestal blijft de teller steken op zo’n 500 bezoekers.

De bewoners hebben hun deuren zaterdag open gezet. Een bewoner uit Pakistan, die graag anoniem blijft, snapt de weerstand tegen het azc. “Mensen houden van hun land. Ik hoop hier iets aan bij te kunnen dragen. Ik heb meerdere talenten, ik kan je versteld doen staan”, lacht hij. Met zijn gezin kwam hij naar Nederland omdat hij zich als christen niet veilig voelde in Pakistan. “De mensen in Nuenen zijn geweldig, we krijgen binnenkort een kindje en bij de receptie werd een kinderwagen gedoneerd.”

Twee deuren verderop zit Devaaki uit Maleisië. Ze laat de bezoekers graag haar kleine kamertje zien. Devaaki loopt met een rollator en veel mensen schrikken van de beperkte bewegingsruimte. “Het is niet makkelijk, maar oké”, zegt Devaaki. “Ik ben een transgender vrouw. Dat is in mijn eigen land niet makkelijk. Ik had de bescherming van mijn ouders, maar toen ze overleden, had ik dat niet meer.” Devaaki wordt emotioneel, maar herpakt zich snel. “Nu ik hier zit, voel ik de stress van me afglijden.”

De kleine kamertjes en de verhalen van de bewoners hebben diepe indruk gemaakt op de Nuenense Erika Voets. “Ik woon in de buurt. Ik heb mijn kleindochter meegenomen. Ik vind het de taak van opa en oma om ze goede, zinnige dingen mee te geven.” Erika was geschokt door de vondst van het explosief. “Wat een ellende, beginnen ze hier nu ook al? Sommige mensen weten niet hoe het is om in een oorlog te zitten.”

Ook Hans Spijkerman uit Nuenen is onder de indruk. “De eerste drie maanden is het wel uit te houden, maar na zes maanden op zo’n kamertje…We moeten accepteren dat we deze mensen in het dorp gaan zien. We moeten daar als maatschappij goed mee omgaan, met de goede en negatieve kanten. Ik vind dat we dat moeten kunnen.”