Drie uitpuilende kledingkasten, bakken vol kleren en tóch bleef ze bestellen: Eline van de Wege (37) uit Den Bosch ontwikkelde al op jonge leeftijd een koopverslaving. “Omdat ik mij thuis niet fijn en veilig voelde, ging ik op zoek naar een manier om me weer fijn te voelen.” Op het dieptepunt waren haar schulden opgelopen tot twintigduizend euro.

Eline was veertien jaar oud toen de impulsaankopen begonnen: “Als ik geld kreeg, had ik het gevoel dat het op moest. Sparen lukte niet, het liefste kocht ik kleding. Als ik daar mijn geld aan kon uitgeven, voelde ik mij weer even fijn.”

Eline heeft geen fijne herinneringen aan haar jeugd. Ze groeide op in een gezin waar ze zich vaak onveilig voelde. “Dat zorgde ervoor dat op zoek ging naar een uitvlucht. Die vond ik in eten en in het kopen van kleding.” Elines koopverslaving hing nauw samen met haar ongezonde relatie met eten: “Zolang mijn gewicht veranderde, had ik altijd een reden om nieuwe kleding te kopen.”

Meer en meer
Met de jaren nam haar koopverslaving steeds extremere vormen aan: “Op een gegeven moment zwom ik echt in de kleding. Ik had drie kledingkasten en daarnaast nog kledingbakken gesorteerd op maat. Wie heeft dat nodig?”, vraagt ze zich nu af.

Ze maakte steeds vaker gebruik van achteraf betaalmethodes. “Ik had overal schulden: bij Klarna, mijn kredietrekening bij de Rabobank, verschillende creditcards en incassobureaus.” Eline had het gevoel dat haar aankopen zelfs werden aangemoedigd. “Hoe meer betalingen ik deed, hoe ruimer mijn krediet werd om achteraf te kunnen betalen. Ik werd er eigenlijk voor beloond.”

Haar sociale leven begon eronder te lijden: “Wanneer ik op stap was met vriendinnen en het was mijn beurt om een rondje te betalen, dook ik de wc in om op mijn rekening te kijken wat ik nog kon storneren.”

Thuis bleven de pakketjes binnenkomen: “Maar mijn partner vond daar op een gegeven moment ook wel iets van.” Eline schaamde zich, en liet de pakketjes stiekem ergens anders bezorgen. “Je wilt niet dat het opvalt bij anderen." Ze begon zich steeds meer zorgen te maken: “Ik kon de huur niet meer betalen en dacht: als ik zo doorga raak ik dakloos.”

Kijk hier naar de online serie Witte Geit over de duistere kant van online shoppen:

'Mama, ik zit echt in de shit'
Op dat moment besefte Eline dat het tijd was voor verandering. “Ik heb toen nog één keer met het schaamrood op mijn kaken bij mijn moeder aangeklopt en gezegd: ‘mama, ik zit echt in de shit.’ Maar ik wilde geen geld meer lenen.”

Met veel hulp van haar moeder en zus, schuldhulpverlening en therapie kwam Eline uiteindelijk van haar koopverslaving af: “Na drie jaar had ik twintigduizend euro schuld afgelost, maar het was echt een lange weg voor ik mezelf weer kon vertrouwen met geld.”

Het kostte ook veel moeite om haar account bij betaaldienst Klarna te laten blokkeren: “Eerst zeiden ze: ‘dan stop je toch gewoon met dingen kopen?’ Maar na veel bellen en mailen kan ik er tot op de dag van vandaag niet meer mee betalen.”

Inmiddels beheert Eline sinds vier jaar weer haar eigen financiën: “Daar ben ik wel echt heel trots op.” Ze drukt iedereen die in een soortgelijke situatie zit op het hart om er met iemand over te praten: “Ook al denk je: ‘het gaat deze maand nog wel lukken.’ Ik weet dat je je schaamt, maar op een gegeven moment kun je het echt niet meer zelf oplossen. Het word je zo makkelijk gemaakt, kopen is zo laagdrempelig geworden, dit kan iedereen overkomen.”